ktoś rzucił we mnie
kamieniem
widocznie nie lubił
mojej inności
z rany cieknie krew no
musi
polałem wódką może
przyschnie
odwróciłem się na
pięcie
nic tu po mnie już nie
chce mi się walczyć
może pojadę pociągiem
gdziekolwiek
byle dalej od
wspomnień
na dworcu wypiłem
wódkę z Panią
z plastikowych kubków
nie było szkła
rozmowy o życiu
ten przeplatany
korowód nieszczęść
to jeszcze raz na
pohybel dnia
wciąż takiego smutnego
tak
czasem myślałem że
umiem przegrywać
życie dowiodło że to
nie jest prawdą
to
jest blues o miłości
mój blues
kiedy zegar na ręce parzył twoim
spóźnieniem nocy pełnej westchnień
kiedy niecierpliwość tuliła się do butelki
przyciemniałem światło by lustro kłamało
że jest dobrze że tak musi być
oszukiwałem swoje myśli że to twoje kroki na klatce
wsłuchany w bicie własnego serca
wyglądałem przez okno z rękami wspartymi
o framugę marzeń za oknem ciemność
zanurzałem się coraz głębiej w chwile zapomnienia
na skrzyżowaniu do więzienia wspomnień
prześcigałem się z butelką we wznoszeniu toastów
nie wytrzymała naporu moich słów
upadła na podłogę
NA NIEBIE JESZCZE JEDNA GWIAZDA
na niebie jeszcze jedna
gwiazda
Jezus pije kawę sam
samotność w śmierci
kiedy ktoś inny decyduje
siostry i bracia pozwólcie
na jeszcze jeden łyk kawy
na skrzyżowaniu dróg do
wieczności
jeden jest drogowskaz
na skraju nieba i ziemi
czas dłubie w naszych zmarszczkach
wypijmy jeszcze jedną filiżankę
kawy
na niebie jeszcze jedna
gwiazda
może spadnie spełniając
sen
o nieśmiertelności
CZŁOWIEK OTWIERA DRZWI
człowiek
kiedy otwiera drzwi
do raju do piekła
jest jak ślepiec
bo nie wie co za nimi
poskręcane smutkiem
marzenia
i każdym gwoździem wbijanym
w kartki trzewia
jakby wypowiadając wojnę
każdemu aniołowi który
traci pióra
poeta jest winien rym
jeszcze jedna szklanka
wina
może na dnie jest jeszcze
życie
z niczego a może z kamienia
wytoczy się prawda
człowiek
kiedy otwiera drzwi
jest smutny
Dawno nic nie pisałem, może dlatego, że umieszczałem wiersze na innych stronach i grupach.
DZIELENIE WŁOSA
****************
sztuka matematyka
podzielić włos pędzla na czworo
wymalować na szybie ciszę
Romeo pod balkonem
fałszuje jak zawsze
czyli nic nowego
czasem aniołowie zlatują z nieba
szeleszcząc kromkami chleba
w ciszy jest jakiś niepokój
zapaliło życie świeczkę
dążymy do niej jak ćmy wieczorową porą
czasem mam ochotę księżyc porwać
do tańca i przetańczyć całą wieczność
czasem...
tak
niebo jest niebieskie
twoje oczy to piekło
GUZIKI
****************
możesz pozapinać
wszystkie guziki
na ostatnią drogę donikąd
możesz zniknąć w ciemności
bez ostatniego słowa
mordercy nie czekają
na
jeszcze jedno
rozgrzeszenie
przepychają się tylko
do bram piekła
każdy chce zostać
politykiem
na każdej bramie
rozwieszono
przebrzmiały tekst o
wolności
papier pożółkł od
wyczekiwania na nią
ludzie z pochylonymi
głowami
przechodzą nie
kłaniając się sobie
czasem ktoś tylko
szarpnie koszulą
powypadają guziki ktoś
puknie się w czoło
czekamy na lepsze dni
może przyjdą
****************
może spadłaś z nieba mi na pociechę
jak cukierek w wesołym miasteczku
który kupowała mi mama taki rytuał
karuzela kołysała moje sny czułem
się jak żeglarz co płynie w dal
kiedy przybyłaś do mej przystani
słowa pogubiły języki i milczały
noc wokół jak wróżka z jakiejś bajki
a może czarownica z domku na kurzej nóżce
byłaś białym obłokiem w pościeli
unoszącym się powoli w moim śnie
czas się zatrzymał zawstydzony
że tykaniem przerywa nasz akt
na drodze do jutra papieros świecił
jak latarnia na dalekim wybrzeżu
powiedz mi jeszcze raz że mnie kochasz
niech to będzie nawet kłamstwem
lubię jak składasz słowa w czasie tańca
świat co noc wirował w nieprzerwanej fali
płynęliśmy na przekór złym dniom
unoszeni przez anielskie skrzydła
