STWORZENIE ŚWIATA

*************

oto nastał pierwszy dzień samotności:

drzwi trzasnęły za twoimi krokami

deszcz niespodziewanie buchnął w twarz

i już tak pozostanie

oto nastał drugi dzień samotności:

przyjaciół słowa w przerwach haustów

zachłystywania się wolnością

nikt nie umie przekonać

samego siebie

oto nastał trzeci dzień samotności:

muzyka potykanych o siebie butelek

jak bełkot bezdomnego o własnym domu

kiedy ławka nie oddaje ciepła

boląc szczeblem po szczeblu

oto nastał dzień czwarty samotności:

taki sam jak pozostałe i przyszłe

rozpamiętywanie podartych fotografii

obrazy takie same a już inne

kiedy lustro odbija spojrzenie

jak piłkę tenisową

oto nastał piąty dzień samotności:

nic nie wyrosło pomiędzy mną a sobą

i po co się wtulać w ramion szklane odbicie

na dnie też nie można znaleźć spokoju

upiorny ranek boli złym światłem

pod latarnią zawsze najciemniej

oto nastał szósty dzień samotności:

poemat rozlany na stole kuchennym

odbija się bełkotem o lepszym jutrze

słowa ganią jedne drugie i tylko

język nie umie się wypowiedzieć

zmęczony nocnym czuwaniem

oto nastał siódmy dzień samotności:

cisza przerażonym spojrzeniem

kroi ciało do purpury

samotność daje się we znaki

nadchodzi błogi spokój