DREWNIANY KOŃ

************************

stanąłem na zgliszczach Troi

oszukany przez Bogów

pogubiłem wszystkie słowa

miłość podeptana przez wrogów

z rozpaczy nabiła się na miecz

gdzieś tam na szosie donikąd

w przykusej sukni pięta ludzkości

kapłanka rozkoszy raduje zwycięzcę

czekając na swoją strzałę

w zapomnienie poszła legenda i bóstwa

codzienność jak stwór nie z tego świata

rani ciszę szelestem pieniędzy

mówię do ciebie nie słuchasz

wymarzona zaokiennym obrazem

świat nieznany czy lepszy

jutro masz już spakowane

czekasz aż wybije północ

zbierasz ze stolika bilet

na coś lepszego

to tylko złuda

Troja podarowała ci

niechcianego już konia

PRZEDSTAWIENIE

************************

nauczyłaś mnie milczenia

w spojrzeniu w geście

ty

jeszcze jedna chwila zwątpienia

stoisz na mej drodze jak wyrok

gwoździe rozsypałaś po całym świecie

nasiona mojego strachu

nie mogąc zdecydować się kiedy

wymierzysz karę powodujesz

że zanurzam się w sobie

w moim oknie zapalone światło

oszukuję siebie że już przyszłaś

czasem poruszę firanką

czy tak łatwiej jest być wolnym

spakowałem już Boże walizkę

odchodzę spod jej drzwi nie jest sama

pracowałem tak długo

zabrakło mi czasu na marzenia

czasem łatwiej jest pożegnać smutek

kochałem ciebie tak jakoś po swojemu

lubiłem kiedy wieczorami dawałaś przedstawienie

bilet wykupiony miałem każdego pierwszego

kiedy znudziła ci się rola zmieniłaś scenariusz

PODRÓŻ

*************

co wieczór podróż donikąd

z oczami wpatrzonymi w fotografię

i ten smutek że nie udało się tak całkiem

znienawidzić stąd ta kropla

cichutko jakoś tak bez zapowiedzi

patrzenie za szybę palcem wypisane

na zaparowanym imię by zapomnieć

i te rady wokół jak ćmy po nocy

bez sensu walczą ze światłem

czasem lepiej je wyłączyć

widać lepiej jak spadają gwiazdy

życzenie

i nagle pustka bo przecież

nie wróci to co było

kiedyś szedłem środkiem cmentarza

na każdym kroku jakaś śmierć

nocą nikt nie uśmiechnie się do ciebie

zdziwienie tylko i smutek

kroki wolno coraz wolniej

zanurzają się w płacz

i tylko czarny kot a może to noc

woła czy ktoś wie gdzie nasi przyjaciele

krokami mierzysz miejsca

i tylko wspomnienia wszystkich ludzi

zanurzają się w marzeniach o ciszy

i jaki napis na twarzy zakreśli smutek

CHLEB

*************

w piekarni piekarz chleb gorący wystawia na półki

lekko pukając wchodzę w jego królestwo

jaki piękny zapach ma nocny chleb

możesz być ślepcem i nie musisz widzieć

lub zamknąć oczy i poczujesz dom

jest piąta rano ulica budzi się

jakiś pies machając ogonem daje się pogłaskać

wolna dusza odprowadza cię do stacji

nie musisz go przekupywać

śpiący pociąg łamie ciszę na kilka chwil

ślepcy codzienności twarze bez łez

każdy w swoim więzieniu

nie umie przebić się do wolności

obcość jak mgła unosi smutek

porannych stukotów kół

jakby do nieba wrót

WRÓŻKA

*************

potykam się o korale twoich słów

jeszcze jeden dowód na istnienie duszy

gdzieś za rogiem wróżka

poprawia rajstopy i szuka

szklanego pantofelka

kaleczysz stopy o rozrzucony

smutek jak groch chciałabyś

słodki pocałunek na torcie

odbite usta zachłanności