W MUZEUM

****************

Pan Cogito wybrał się do muzeum w końcu jest człowiekiem

światowym kulturalnym no starej daty

nawet Europejczykiem z centrum Europy

na ścianie w kolorze żółtym może jasno żółtym wisiały dwa płótna

na obrazie ujrzał Maję kobieta rozebrana kobieta ubrana

Pan Cogito zadumał się nad pięknem nagości

biel z zielenią niewinność i nadzieja

naga prawda o ciele w ubraniu tkwiła tajemniczość

Pan Cogito usiadł i podparł się laską

pomyślał o swojej Mai

kartki kalendarza zbyt gwałtownie opadały

na szafce obok łóżka rozłożyła się medycyna

Pan Cogito pewnego dnia został sam

nie skarżyła się na nic tylko patrzyła

kiedy gwałtownie odwróciła wzrok

jakby widząc kogoś a może słysząc

Pan Cogito nie doczekał się jej spojrzenia

leżała w białej pościeli

Pan Cogito wyrzucił kalendarz

teraz wie czas nie leczy

ODLECIMY DO GWIAZD

*********************************

miałem ze sobą twój wiersz o miłości

wygrawerowałem go w pamięci na wieczność

ty każdego dnia wyrywałaś jeden wers

bolało okrutnie kiedy paznokciem skrobałaś

niepowrotność przeżytych chwil

uzbroiłem armię by walczyć z tobą

nikt nie został przy życiu

słowa łamały się podczas tortur

wydawały mnie każdą łzą na twarzy

szkło zaczęło mówić przechodząc na twoją stronę

wróg z lustra śmiał mi się w nos rozbiłem mu go

siedem lat nieszczęścia zawyrokował sąd

nie piszę już wierszy oszukały mnie słowa

jak ślepiec macham rękami przed sobą

za każdym razem wznoszę mur

myślę że kiedy wszyscy ludzie przestaną marzyć

grabarz przestanie kopać groby wszyscy ubierzemy skrzydła

i odlecimy wprost do gwiazd