SPACER

*************

Pan Cogito

idzie przez park

liście szeleszczą

jakby cicho mówiły

wsłuchany w ten szept

Pan Cogito przystanął

on wie cisza musi chwilę potrwać

jak Anioł tam na obrazie w muzeum

w czterech ścianach prawdy absolutnej

kiedy bat opada na nagie plecy

za rogiem szafy skryły się boginie

jedna piękniejsza od drugiej

Pan Cogito umie je nazwać

Zadaje sobie w cichości pytanie

w pustym korytarzu przeszłości

czy odpowie nam echo przyszłości

zdziwienie jak napis na grobie

ile waży jedno słowo w powietrzu

czasem kiedy otwierają się drzwi

wypada potok na szary bruk

Pan Cogito nauczył się stąpać ostrożnie