UMIAŁAŚ

UMIAŁAŚ

*************

umiałaś prostym słowem

uśmiechem obudzić we mnie bluesa

mogłem go śpiewać każdego dnia

czasem to był poranny blues

przy goleniu i parzeniu herbaty

lubiłem go też nocą

gdy grałaś uwerturę

wypisując nuty na moich plecach

cisza patrzyła z zazdrością

byłaś dla mnie

zasuszonym płatkiem kwiatu w zeszycie

biletem z koncertu w pudełku

jesteś listem z wyrwanej z zeszytu kartki

na lekcji historii

biletem do kina na wagarach

pierwszym pocałunkiem nieśmiałości

dreszczem pierwszego dotyku

rumieńcem spojrzenia

nigdy niedościgniony obłok

stałem na moście do ciebie

i bałem się zrobić pierwszy krok

czasem śnię o tobie

PRAWDA

PRAWDA

*************

w porannych wiadomościach

podali nie owijając w bawełnę

że prawda podcięła sobie żyły

próbowano czcionkami zszyć rany

lekarze niestety nie mogli dobrać

odpowiednich czcionek

prawda wykrwawiała się na stole

lekarze w panice biegali

po korytarzach fałszu i obłudy

prawda odwróciła się do ściany

NA SKRAJU ...

NA SKRAJU...

*************

Pan Cogito stanął na skraju poznania
oto Anioł skrzydłami musnął ciszę
matka natura otworzyła serce
kropla po kropli wbijała się
w jeszcze jeden niedokończony sen
horyzont budził się powoli słońcem
pęknięta sprężyna czasu przemijania
jęknęła pod ciężarem losu
Pan Cogito spojrzał melancholijnie
i jak za starych dobrych czasów
rozsiadł się na ławce przed wiecznością
Człowiek to… przestało brzmieć dumnie
gazeta którą przygnał wiatr
miała tylko jedną stronę tę z nekrologami
kiedy mrok z ulgą zasłania twarz
żaden wróg i żaden przyjaciel
nie może już ciebie zranić
niech zapłonie tysiące świec
by przebić mrok i jak wtedy
niech się stanie światłość
Pan Cogito ruszył przed siebie
może bardziej przygarbiony
nie tak jak Quasimodo
on miał Katedrę
Pan Cogito idzie szarą ulicą

Lubię to!

Komentarze