OPOWIEŚĆ NIE WIGILIJNA

*************

Opowieść nie wigilijna

Czyli jak człowiekowi mylą się pojęcia

Wszak życie to jeszcze jedna droga donikąd

Na ławce w parku starszy pan z parasolem u boku

Pan Cogito

Jest przecież czas na marzenia

Jest przecież czas na życie

Nie ma tylko czasu na szczęście

Okno twego domu zabite na głucho

Drzwi twego domu jeszcze jedna dziura w niebie

Aniołowie lekko podskakując

Ćwiczą Jezioro Łabędzi

Nikt nie klaszcze

To się już objadło

Pan Cogito

Unosi się z ławki

Znudzony oczekiwaniem na cud

A przecież cuda już się skończyły

Odchodzi powolnym krokiem