PROROCZY SEN

*************

Byłem kiedyś szalonym jeźdźcem

Pędzącym znikąd do nikąd

Źrebak z wiecznie głodnym

Pyskiem nadziei na jutro

Sam sobie zakładałem uzdę

Czasem myśląc że tak trzeba

By ktoś tratował i łamał mi żebra

Ostrogą mojego nieokiełznania

A przecież ból nie jest utratą

Zdartej od ziemi podkowy

To nic mawiało moje bycie

Wszak z bólu rodzi się

NOWE

I po to przecież tykanie

Budzące po nocy

By jeszcze raz podłożyć

Do wygasłego pieca...

Jest mi źle

Lecz ja nie wilk

By wyć do księżyca

Bo skąd ma przyjść

NOWE

Ze zdartymi butami słów

Wtulony we własną sierść

Biegnę przepojony chęcią

By jeszcze raz wzburzyć trawy

Ujeżdżany przez cudze wędzidło

I kiedy piana z pyska

Owoc niemocy

Jak lawa mnie przykrywa

To przecież to nie jest wulkan

I to nie zegar tyka

Jak spłoszony tabun

Tak może tykać tylko

NOWE

Później czas uśmiechu

W oczekiwaniu na piękno

Ciszy i ukojenia

I co można zrobić

Gdy uciekasz w papierosa

By móc zapomnieć

Skąd przyszło to

NOWE

Nie będzie to jednak Troja

Nikt jej nie odkryje

Raczej zakopać będzie chciał

Bojąc się zarazy

Być może plaster zaleczyłby rany języka

Gdyby ręce miały mózg

Rozwiążmy kolejną krzyżówkę

Czytając głośno słowa

MIŁOŚĆ

NIENAWIŚĆ

POKORA

ZAZDROŚĆ

ZŁOŚĆ

DOBROĆ

Jak rozwiązać krzyżówkę strachu

Przed wygaszonym

Przez własne kopyta ognisku

Lepiej pędźmy dalej w nieznane

Nie mówiąc już

Że doganiamy nowe

To wszystko już było

Historia złamanego szeląga

Śpijmy już lepiej w oczekiwaniu

Na rozwydrzony skowyt

Porannego koguta nowoczesności

By wstać i jak zawsze

Założyć maskę

MIŁOŚCI

NIENAWIŚCI

POKORY

ZAZDROŚCI

ZŁOŚCI

DOBROCI

I pójść tym wspaniałym krokiem

Czterdziestolatka w to nowe

Jeszcze jeden papieros

Jak biała chustka w pociągu

Pędzącym na złamanie karku

Znikąd do nikąd

Ten tramwaj to nie był sen

To raczej delirka

Być może napiszę książkę

Z szalonym prologiem

Pościelonych dłoni na wietrze

Być może zostanę żyrafą

Z płonącym śladem piętna

Na rozoranej ziemi

Lub jak ten dureń na drucie

Zrobię jeszcze coś by czekać

Aż zjawi się wreszcie

NOWE

Ten strach jak zaraza

Wchodzi odsłoniętą

Ozdobą twego ciała

Bo coś trzyma w pętli

Moje rozbrykane nogi

I tylko podkowy wystukują

Jeszcze ten sam rytm

Jak w starym pudle

Bezstrunnej gitary

Żyjąca wspomnieniem rąk

Zapłakana wyśpiewuje na wietrze

I nikt nie wie skąd czterdziestoletni

Budzą się z płaczem nad ranem

Znudzeni wyciem codzienności budzika

Nie wiedzą jak skrzyżować ze sobą krzyżówki

By hasła nie pospadały na ich głowy

Nie umieją liczyć

A może już mylą się im noce

Zapomniany szalik twarzy

Dławi gardło

Jak wąż zepsutym jabłkiem

I na co nam drzewa które nie podlewamy

A może już nie staje nam odwagi

By przyszło

NOWE

Jak żebrak przystaję

Przy każdym rozprutym brzuchu

Worka namiętności

Nie bawmy się bo wojna trwa

I nikt jej nie wygra

Zostaną tylko zgliszcza

Więc widzisz jak łatwo jest się zagubić

Na peronie oczekiwania

By zdarzył się jeszcze jeden

Jedyny cud

Że zmartwychwstanie

Płomień

Wszak Prometeusz

Spieprzył nam go do reszty

Plamiąc go kradzieżą

Śnisz po nocy drżąc z zimna

Przykryj się lepiej tym co

NOWE

Papieros się jeszcze tli

Zapomniany kochanek popielniczki

Z naszych wczorajszych złudzeń

I już nie umiem

Niczego nazwać po imieniu

Bo zapomniałem

Jak się wypisuje na murze

A może stałem się dorosły

Ospały od przesilenia trawy

Pod kopytami wczoraj

A jutro

Już spaloną czuć łąką

Papieros przytula się

Niedopałkiem do popielniczki

A ja...

Umieram Panie

Każdym kawałkiem

Oddalającym się z tego domu

I kiedy przybity pamięcią kłamstw

Nie potrafię już marzyć

To jeszcze nie jest przeszłość

A już nie przyszłość

Zdradzona kolejnym kłamstwem

Jakby brak odwagi

Mógł odwlec poczucie winy

Ty śnisz radosna

Unoszona przez inne morze

Zapomniawszy że łódź jest dziurawa

Trwasz w zaślepieniu

Innego księżyca

Myśląc że coś odmienisz

Że łódź jeszcze płynie

To ty ją dziurawisz swoim poczuciem winy

I nie licz że życie

Da ci

ROZGRZESZENIE