W MUZEUM

****************

Pan Cogito wybrał się do muzeum w końcu jest człowiekiem

światowym kulturalnym no starej daty

nawet Europejczykiem z centrum Europy

na ścianie w kolorze żółtym może jasno żółtym wisiały dwa płótna

na obrazie ujrzał Maję kobieta rozebrana kobieta ubrana

Pan Cogito zadumał się nad pięknem nagości

biel z zielenią niewinność i nadzieja

naga prawda o ciele w ubraniu tkwiła tajemniczość

Pan Cogito usiadł i podparł się laską

pomyślał o swojej Mai

kartki kalendarza zbyt gwałtownie opadały

na szafce obok łóżka rozłożyła się medycyna

Pan Cogito pewnego dnia został sam

nie skarżyła się na nic tylko patrzyła

kiedy gwałtownie odwróciła wzrok

jakby widząc kogoś a może słysząc

Pan Cogito nie doczekał się jej spojrzenia

leżała w białej pościeli

Pan Cogito wyrzucił kalendarz

teraz wie czas nie leczy

ODLECIMY DO GWIAZD

*********************************

miałem ze sobą twój wiersz o miłości

wygrawerowałem go w pamięci na wieczność

ty każdego dnia wyrywałaś jeden wers

bolało okrutnie kiedy paznokciem skrobałaś

niepowrotność przeżytych chwil

uzbroiłem armię by walczyć z tobą

nikt nie został przy życiu

słowa łamały się podczas tortur

wydawały mnie każdą łzą na twarzy

szkło zaczęło mówić przechodząc na twoją stronę

wróg z lustra śmiał mi się w nos rozbiłem mu go

siedem lat nieszczęścia zawyrokował sąd

nie piszę już wierszy oszukały mnie słowa

jak ślepiec macham rękami przed sobą

za każdym razem wznoszę mur

myślę że kiedy wszyscy ludzie przestaną marzyć

grabarz przestanie kopać groby wszyscy ubierzemy skrzydła

i odlecimy wprost do gwiazd

LIST NA SZYBIE

********************

deszcz za oknem przyczepił do szyby twój list

a może to były moje łzy

zegar w kącie liże swoje rany

wskazówki z połamanym kręgosłupem

nie wytrzymały zderzenia z rzeczywistością

zniszczyłaś równowagę

pomiędzy moją ziemią i niebem

odwracając się plecami

noc biegła za tobą

razem z moją rozkoszą

zmęczone zostały daleko w tyle

z nadzieją że może kiedyś

DRZWI DO JUTRA

*************

na murze drzwi do jutra

czy ktoś ma klucze

kolejka z raju do marzeń

zdziwienie że go zgubiono

jedni siedzą i płaczą

inni z wielkimi oczami ze strachu

miotają się w tej klatce

jakieś dziecko wykrzykuje

kto ma wytrych

nikt go nie słucha

kiedy otwiera drzwi

wszyscy milkną

niewinność znika za bramą

ktoś ją cicho zamyka

SMUTNY WIERSZ

*********************

moje wiersze są smutne

może dlatego że przewieszone

przez ramię starości

nie mają już siły na szaleństwo

lub znudzone codziennością

nie łakną niczego więcej

kto je wie

kiedyś śpiewałem bluesa na strychu

tuląc się do zapomnienia lub

wykrzykując na dworcu autobusowym

wróć do mnie

chyba na próżno

moje wiersze czasami ożywają

i lekko podrygując zanurzają się w bluesie

kiedyś miałem całe pięć złotych

na jedno piwo i małe frytki

kolega grał na harmonijce

ktoś rzucił monetę może dwie

o jaki piękny stał się świat

miałem spojrzenie pełne

twoich ust i rąk

niebiesko jest zawsze wtedy

gdy zagryzasz swoje wargi

zazdrosny zegar biegł tak szybko

by odebrać mi twój uśmiech

za twoimi plecami obiecałem mu

połamać wskazówki

zemścił się okrutnie

opóźniając nasze spotkanie

patrzył szyderczo gdy nie przyszłaś

przestraszona moją zaborczością

niebo nadal jest kolorowe

NA SKRAJU

*************

tam na skraju jutra

gdzie widnokrąg twego słowa

gasi wieczorną obojętność

zbuduję most

ty lekkim krokiem

wkroczysz w moje wnętrze

tak dogłębnie

zerwiesz codzienność

wydrapując językiem na sercu

swoje imię

rany się zasklepią

pozostanie wspomnienie

JAK NA DŁONI

********************

tam na dłoni

na jej koniuszku

serdeczności

ja ślepiec płaczę

czuję przez sen

jak moje łzy

płyną do morza

w jesienny liść

złożę marzenia

i z wiatrem

puszczę na wodę

może jeszcze dzisiaj

odwiedzę bar na rogu

tak by już się nie bać

własnego straconego wiersza

piórem zerwanym na gwałt Aniołowi

napiszę donos na siebie

sam wydam wyrok

kiedy przyznam się do winy

wiersz wrzucę do pieca

kominem wzleci do ciebie

a ja

tam na dłoni

na jej koniuszku

dokończę żywota

ITAKA

*************

Chciałbym jeszcze ten raz podążyć do Itaki
Zanurzyć dłonie w złote pola letniego czasu
Kiedy marzenia są jeszcze bez bagażu wspomnień
A może pewnego dnia jak ptak powróci wczoraj
By usiąść na mym ramieniu bez trwogi i bólu

MARZENIE

*************

marzenie

jej uśmiech w lustrze

gdy odchodzi noc

miłość

krzyk pełzający po ścianach

moich pleców

życie

głośno wypowiedziane

tak

SPACER

*************

Pan Cogito

idzie przez park

liście szeleszczą

jakby cicho mówiły

wsłuchany w ten szept

Pan Cogito przystanął

on wie cisza musi chwilę potrwać

jak Anioł tam na obrazie w muzeum

w czterech ścianach prawdy absolutnej

kiedy bat opada na nagie plecy

za rogiem szafy skryły się boginie

jedna piękniejsza od drugiej

Pan Cogito umie je nazwać

Zadaje sobie w cichości pytanie

w pustym korytarzu przeszłości

czy odpowie nam echo przyszłości

zdziwienie jak napis na grobie

ile waży jedno słowo w powietrzu

czasem kiedy otwierają się drzwi

wypada potok na szary bruk

Pan Cogito nauczył się stąpać ostrożnie

CZY TY

*************

czy ty

jeszcze jedno słowo

w rzece niekończących się łez

czy ty

ostatni pocałunek Judasza

tuż przed rozdarciem życia

czy ty

zawieszony na drzewie

obraz ostatniej posługi

czy ty

z wywróconym na drugą stronę

własnym sumieniem

czy ty

zatrzymany w czasie

nieprzemijający obraz rozkoszy

czy ty

w ogrodzie gdzie jak wszyscy

stajesz w kolejce po jeszcze jeden dzień

czy ty

wpatrzony w samotną noc

nie masz już tego wszystkiego dość