SPOJRZENIE

*************

Na zewnątrz smutku jest tylko

Jedno spojrzenie

Nic niewidzące

Radość ostatnia deska przemijania

Jestem ciszą we własnej krwi

Stoję pod własną wolnością

I pukam do jakichkolwiek drzwi

Nikt nie otwiera

Czytam nienapisane

Spoglądam na nienamalowane

Jestem krzykiem własnego języka

Z odrobiną słonej smugi

Pomiędzy nami nie ma już nic

Radość odpłynęła z Charonem

Łodzią pełną niespełnionych chwil

Cząstka fletu kołysze powietrzem

Na zewnątrz smutku jest jeszcze jedno

Nieuniknione spojrzenie pożegnania

ŚCIANA

**********

na ścianie wydrapałaś

własne imię ona zamilkła

kiedy wszyscy ludzie

w mroku nocy

z pochodniami

będą szukać współczucia

ty otworzysz swe serce

cegła po cegle

i w oczach twych

smutny czas i nikt

nie powie słowa

martwe obrazy

będą przyklejać na murze

jutro spłynie twoją łzą

sprzątacze szybko wytrą ślad

mur pokryje mech

z naszych snów i marzeń

nikt nie będzie współczuł

twoje łzy nie naprawią świata

NIEZDECYDOWANIE

**********************

Pocałunek

Kropla goryczy

Na dnie

Rozstania

Uśmiech

Zażenowanie niewinności

Usta

Złożone w modlitwie

Niezdecydowania 

KROPLA

**********

Powiedziałaś że świat

To tylko mała kropla w morzu

Pozwól mi zatem kochanie

Zamknąć ją w dłoni

PRÓBA

*********

Bóg

W swej łaskawości

Pokazał mi co mogę

Zyskać będąc z tobą

A później mi to zabrał

Powiedział

Że już spróbowałem

Ale mi nie wyszło

Wakacyjna przygoda

OBROTY

**********

A kiedy obracam swoje plecy do przeszłości

Przyszłość jarzy się na widnokręgu

I myślę że jeszcze mam coś do zrobienia

Ot jeszcze jeden dobry uczynek

Czy znajdzie się ktoś kto powie

Już dość wystarczy

Zabawa w chowanego

Kiedy sam wchodzę w przyszłość

Własnego wyboru

A kiedy obracam swoje plecy do przyszłości

Przeszłość jest wspomnieniem

Nic już nie mam do zrobienia

Wszelka złość i nienawiść

Została przelana na innych

Świat jest taki podły i nijaki

Zabawa w chowanego

Kiedy cienie wychodzą z przeszłości

Cudzego wyboru

STRACH

*********

Skąd się wziął

Czas

Gdy boję się

Zapalić światło

By nie zobaczyć

Że jestem sam

ZEMSTA

**********

Kupiłem natchnienie za jedyne 16 euro

A miałem przecież nadzieję

Ten świat taki nijaki

No idź nie krępuj mi twarzy

Spojrzenie życia ma smutne oczy

Ot taki głupi cyrk bez klowna

I to tango dla dwojga

Tańczę sam

Ktoś położył frak z cylindrem na kanapie

Czy życie we dwoje to bal przebierańców

Przez pokój przeleciał Anioł

Nie był to mój

Poznałbym po braku wielu piór

Kiedy szedłem pijany z nim pod rękę

I zamiast kwiatka rzucałem piórami

Kocha lubi szanuje nie chce żartuje

Płakał pewnie go bolało

Byłem mściwy przecież mnie nie upilnował

PYTANIE

***********

rzucam pytanie

lekko odbija się w sypialni

bez odpowiedzi

wpada szybko do kuchni

tłucze się po garnkach

żegna je cisza

leci po schodach na łeb na szyję

w salonie z trudnością

zatrzymało się przy telewizorze

chwilę wsłuchało się w bełkot

wybiegło

HAIKU

********

papieros - łącze

między życiem a śmiercią

pluje twoją krwią

********

miłość - wybrać coś

co jeszcze nie jest tobą

a jest już życiem

ŻYCIE

*********

promień słońca wpuściłeś

do swego domu

dałeś mu wszystko co miałeś

swoje marzenia i radość

czasem podzieliłeś się smutkiem

innym razem wykrzesałeś

z siebie artystę niekiedy rzemieślnika

byłeś dumny jego uśmiechem

kiedyś zauważyłeś że patrzy przez okno

poczułeś ukłucie w sercu

nie chciałeś dzielić go z nikim

kiedy odszedł choć powiedział

że przecież będzie powracał

udawałeś radość

potem powiedziałeś

to tylko życie 

każdym dzwonkiem do drzwi

czekasz na uśmiech

na smutek

na codzienność

dzielisz to co masz na trzy

czasem tylko na dwa

ty sobie dasz radę

na pewno

odpowiadasz potakująco

z uśmiechem bo wiesz

że musisz dać radę

chcesz zastąpić

to wszystko co mogło

jasnym dniem być

a przecięło cię tak

jak rozbite lustro

starasz się skleić

to co nie do posklejania

mimo że używasz wspaniałego kleju

wspomnienia

DZIEŃ

********

mój dzień zaczynam

przetarciem lustra

by sprawdzić osobowość

naprędki łyk kawy

później haust słów

dzień dobry sąsiadko

i bieg do przystanku codzienności

ustawiam kierat na automat

machinalność czynów rąk

z tego nie rodzi się wiersz

ten wynajduję patrząc na ciebie

nie wiesz o tym

żyjąc we własnym świecie

kiedy automat wykrzykuje wolność

niewolnicy mogą wrócić do swoich klatek

MIŁOŚĆ I WOJNA

******************

miłość i wojna

nie mają logiki

siedzę przed pustą kartką

i jest mi smutno

bo nie wiem jak napisać

że świat jest martwy

kiedy ty gdzieś tam

ręka moja drży

unosząc nietrwałą radość

i tylko smutna twarz

w lustrze naprzeciw

ma zaciśnięte usta

życie składa się z chwil

pięknych i smutnych

może dlatego warto żyć

On wszystko lepiej wie

bo tam z wysoka

to wszystko takie proste

zarzuciłem plecak grzechów

jakbym miał nadzieję

na rozgrzeszenie

życie to jakiś zły sen

ja zacięty w nim trwam

jak pszczoła której kradną miód

nie mam siły na łzy

Ty patrzysz z góry

MODLITWA

*************

Na ścianie wiszą twarze

Nie mają sznurków aby za nie ciągnąć

Uśmiechy przenicowane na smutek

Zęby służą za korale

A wieczorem usiądziesz przy lampie

By wieczorne historie snuć

O wszystkim i o niczym

Przed siebie ręce wyciągniesz

Lekkim słowem jak pędzlem

Pokolorujesz smutek który w nas

Rzucisz w powietrze prośbę

By jeszcze raz zacząć wszystko

Jakby ukąszenia przeszłości

Mogły zniknąć na Jego znak

Przed progiem stoisz

Ręce do modlitwy wznosisz

Przez usta nie chce przejść głos

UROKI

*************

Wiem kiedyś wrócę na ziemię

Lecz nikt nie otrzyma rozgrzeszenia

Będę biegł od domu do domu

Przez puste korytarze własnego serca

Wezmę prysznic by zmyć własne życie

I w ciszy będę patrzył

Jak kropla po kropli

To co było najlepsze we mnie

Spływać będzie do ścieku

Czasami

Tylko Anioł Stróż z połamanymi skrzydłami

Będzie mnie przepraszał i przepraszał

Odwrócę się do niego plecami

HALLO!

*************

Tak słucham?

To ja rozbite skrzydło o szybę niezrozumienia!

To ja poranek bez jutra!

To ja światło świeczki bez knota!

Nie rozumiem!

To ja jeszcze jedne słowo do nicości!

To ja jeszcze jeden niewyśniony pocałunek w mroku!

Kto mówi?

To ja wspomnienie!

KAIN

*************

Kain czeka w kolejce po papierosy

(Wymęczony staniem po rozgrzeszenie)

Nerwowo dusi w ręce niedopałek

Nie wiedząc czy rzucić go na ziemię

Ostatni dym wątpliwości

Snuje mu się po policzku

Kain być dobry

Kain być przyjaciel

Chce wykrzyczeć wszystkim

Milczy

Mamrocząc tylko

Przepraszam

Przepraszam

Kain to tylko Kain

GWIAZDY

*************

nie jestem poetą zapisuję tylko

słowem swoje odczucia

czasem jak gwiazda

spada mi muza w ramiona

przytulam ją i szepczę

nie obrażaj się na mnie

ja przecież tylko twą piękność

wychwalać chcę pod niebiosa

czasem rano budzę się

z głową ciężką od wieczornych

wspomnień w samotności

kawa nie pomaga się radować

chciałbym wtedy swój ból

rzucić gwiazdom w twarz

one blade na niebie

ze wstydu kryją się

gwiazdy gwiazdy

to przez was moje życie

jeszcze jedno odbicie w szkle

STWORZENIE ŚWIATA

*************

oto nastał pierwszy dzień samotności:

drzwi trzasnęły za twoimi krokami

deszcz niespodziewanie buchnął w twarz

i już tak pozostanie

oto nastał drugi dzień samotności:

przyjaciół słowa w przerwach haustów

zachłystywania się wolnością

nikt nie umie przekonać

samego siebie

oto nastał trzeci dzień samotności:

muzyka potykanych o siebie butelek

jak bełkot bezdomnego o własnym domu

kiedy ławka nie oddaje ciepła

boląc szczeblem po szczeblu

oto nastał dzień czwarty samotności:

taki sam jak pozostałe i przyszłe

rozpamiętywanie podartych fotografii

obrazy takie same a już inne

kiedy lustro odbija spojrzenie

jak piłkę tenisową

oto nastał piąty dzień samotności:

nic nie wyrosło pomiędzy mną a sobą

i po co się wtulać w ramion szklane odbicie

na dnie też nie można znaleźć spokoju

upiorny ranek boli złym światłem

pod latarnią zawsze najciemniej

oto nastał szósty dzień samotności:

poemat rozlany na stole kuchennym

odbija się bełkotem o lepszym jutrze

słowa ganią jedne drugie i tylko

język nie umie się wypowiedzieć

zmęczony nocnym czuwaniem

oto nastał siódmy dzień samotności:

cisza przerażonym spojrzeniem

kroi ciało do purpury

samotność daje się we znaki

nadchodzi błogi spokój

ZEGAR

*************

Pan Cogito otwiera rano moje oczy

I jeszcze mi się śni wczorajsza opowieść o życiu

Pan Cogito jest niezmordowany w nakręcaniu zegara

A życie tyka nerwowo wskazówkami

Nie wiedząc w końcu dokąd iść

Pan Cogito jest mitem przegranego słowa

Lecz jeszcze pobrzmiewa w moim uchu

I jeśli ptakiem do nieba pofrunie

Jeszcze jedna twoja pieśń

To gdzie miejsce na moje dłonie

Pan Cogito przysypia w fotelu

Nie był umówiony więc czeka

Drzwi szczekają i warczą przekręcanym kluczem

Pan Cogito przewraca się z boku na bok

Cierpliwie znosząc czas przemijający

Pan Cogito wierzy w jutro

Które przynieść może zmiany

OPOWIEŚĆ NIE WIGILIJNA

*************

Opowieść nie wigilijna

Czyli jak człowiekowi mylą się pojęcia

Wszak życie to jeszcze jedna droga donikąd

Na ławce w parku starszy pan z parasolem u boku

Pan Cogito

Jest przecież czas na marzenia

Jest przecież czas na życie

Nie ma tylko czasu na szczęście

Okno twego domu zabite na głucho

Drzwi twego domu jeszcze jedna dziura w niebie

Aniołowie lekko podskakując

Ćwiczą Jezioro Łabędzi

Nikt nie klaszcze

To się już objadło

Pan Cogito

Unosi się z ławki

Znudzony oczekiwaniem na cud

A przecież cuda już się skończyły

Odchodzi powolnym krokiem

NIEPROSZONY GOŚĆ

*************

zastukała do naszych drzwi

nieproszona rozsiadła się w twojej

połowie łóżka bezczelna

świat w jednej chwili zamilkł

siedziała nic nie mówiąc

po tamtej stronie była pustka

ktoś musiał ją wypełnić

nie spieszyła się

na dworze było zimno

nabierała sił

to już koniec rzekła

w cztery ściany

samotność weszła cichcem

łzy rozsiadły się na policzkach

odległość zabiła żal

jeszcze pamięć tylko błądzi

samotna po ścianach

szkło rozbite nie skleja sie łatwo

ślad na niebie jedna kreska

powoli zapada w mrok

tak myślałem że mogę

jeszcze ten raz prawdę

rozrzucić po łąkach

tylko po co smutek

ubierać we frak wspomnień

z cylindra już nie wyjdą króliki

magia przestała się wywyższać

PŁONĄC NA WIETRZE

*************

lubię płonąć na wietrze
oparłszy swe dłonie
na szyi żyrafy
lub lekką ręką
na cyferblacie pomarszczonego
przemijającego czasu
odkrywać pierwszy smak
ukradkowych pocałunków

ZNAMIĘ

*************

bohaterzy w swych zbrojach

w swoich marzeniach

łowią diamenty na niebie

jutro stoi za drzwiami

nie puka boi się że nikt go nie chce

halo czy ktoś mnie słyszy

to ja Ikar waszych dni

wasz Anioł Stróż z głową w chmurach

Judasz to mój mądrzejszy brat

uczony bo umiał liczyć do trzydziestu

a wy mędrcy nowoczesności

odbieracie mu godność

to Bóg go zdradził a przecież

mógł mu wytłumaczyć

Judasz to obraz dobroci

wydał by obronić

On wiedział zachował milczenie

to co miało być i to co było

jedność w uwierzeniu

świat taki malutki

stworzył tylko nicość

wiesz tam na niebie

ta kreska to ty

takie małe życzenie stwórcy

ot jeden prztyk palcami

tak myślę że niebo jest dla ciebie

i ta twarz jutra kiedy staniesz

na sądzie ostatecznej nadziei

wiem moja pamięć rozwodzi się z rozumem

nie przywołam jej pstryknięciem palców

to nie kelner w białym fartuchu

słyszałem echo na twoich dłoniach

odpowiedziałem ciszą twoich snów

mężczyzna stał sie obrazem w lustrze

z ręką na mojej pamięci strzygł brzytwą moje słowa

jutro wstało z bólem głowy

tabletka z krzyżykiem nie dała uspokojenia

wypaliłem znamię

PROROCZY SEN

*************

Byłem kiedyś szalonym jeźdźcem

Pędzącym znikąd do nikąd

Źrebak z wiecznie głodnym

Pyskiem nadziei na jutro

Sam sobie zakładałem uzdę

Czasem myśląc że tak trzeba

By ktoś tratował i łamał mi żebra

Ostrogą mojego nieokiełznania

A przecież ból nie jest utratą

Zdartej od ziemi podkowy

To nic mawiało moje bycie

Wszak z bólu rodzi się

NOWE

I po to przecież tykanie

Budzące po nocy

By jeszcze raz podłożyć

Do wygasłego pieca...

Jest mi źle

Lecz ja nie wilk

By wyć do księżyca

Bo skąd ma przyjść

NOWE

Ze zdartymi butami słów

Wtulony we własną sierść

Biegnę przepojony chęcią

By jeszcze raz wzburzyć trawy

Ujeżdżany przez cudze wędzidło

I kiedy piana z pyska

Owoc niemocy

Jak lawa mnie przykrywa

To przecież to nie jest wulkan

I to nie zegar tyka

Jak spłoszony tabun

Tak może tykać tylko

NOWE

Później czas uśmiechu

W oczekiwaniu na piękno

Ciszy i ukojenia

I co można zrobić

Gdy uciekasz w papierosa

By móc zapomnieć

Skąd przyszło to

NOWE

Nie będzie to jednak Troja

Nikt jej nie odkryje

Raczej zakopać będzie chciał

Bojąc się zarazy

Być może plaster zaleczyłby rany języka

Gdyby ręce miały mózg

Rozwiążmy kolejną krzyżówkę

Czytając głośno słowa

MIŁOŚĆ

NIENAWIŚĆ

POKORA

ZAZDROŚĆ

ZŁOŚĆ

DOBROĆ

Jak rozwiązać krzyżówkę strachu

Przed wygaszonym

Przez własne kopyta ognisku

Lepiej pędźmy dalej w nieznane

Nie mówiąc już

Że doganiamy nowe

To wszystko już było

Historia złamanego szeląga

Śpijmy już lepiej w oczekiwaniu

Na rozwydrzony skowyt

Porannego koguta nowoczesności

By wstać i jak zawsze

Założyć maskę

MIŁOŚCI

NIENAWIŚCI

POKORY

ZAZDROŚCI

ZŁOŚCI

DOBROCI

I pójść tym wspaniałym krokiem

Czterdziestolatka w to nowe

Jeszcze jeden papieros

Jak biała chustka w pociągu

Pędzącym na złamanie karku

Znikąd do nikąd

Ten tramwaj to nie był sen

To raczej delirka

Być może napiszę książkę

Z szalonym prologiem

Pościelonych dłoni na wietrze

Być może zostanę żyrafą

Z płonącym śladem piętna

Na rozoranej ziemi

Lub jak ten dureń na drucie

Zrobię jeszcze coś by czekać

Aż zjawi się wreszcie

NOWE

Ten strach jak zaraza

Wchodzi odsłoniętą

Ozdobą twego ciała

Bo coś trzyma w pętli

Moje rozbrykane nogi

I tylko podkowy wystukują

Jeszcze ten sam rytm

Jak w starym pudle

Bezstrunnej gitary

Żyjąca wspomnieniem rąk

Zapłakana wyśpiewuje na wietrze

I nikt nie wie skąd czterdziestoletni

Budzą się z płaczem nad ranem

Znudzeni wyciem codzienności budzika

Nie wiedzą jak skrzyżować ze sobą krzyżówki

By hasła nie pospadały na ich głowy

Nie umieją liczyć

A może już mylą się im noce

Zapomniany szalik twarzy

Dławi gardło

Jak wąż zepsutym jabłkiem

I na co nam drzewa które nie podlewamy

A może już nie staje nam odwagi

By przyszło

NOWE

Jak żebrak przystaję

Przy każdym rozprutym brzuchu

Worka namiętności

Nie bawmy się bo wojna trwa

I nikt jej nie wygra

Zostaną tylko zgliszcza

Więc widzisz jak łatwo jest się zagubić

Na peronie oczekiwania

By zdarzył się jeszcze jeden

Jedyny cud

Że zmartwychwstanie

Płomień

Wszak Prometeusz

Spieprzył nam go do reszty

Plamiąc go kradzieżą

Śnisz po nocy drżąc z zimna

Przykryj się lepiej tym co

NOWE

Papieros się jeszcze tli

Zapomniany kochanek popielniczki

Z naszych wczorajszych złudzeń

I już nie umiem

Niczego nazwać po imieniu

Bo zapomniałem

Jak się wypisuje na murze

A może stałem się dorosły

Ospały od przesilenia trawy

Pod kopytami wczoraj

A jutro

Już spaloną czuć łąką

Papieros przytula się

Niedopałkiem do popielniczki

A ja...

Umieram Panie

Każdym kawałkiem

Oddalającym się z tego domu

I kiedy przybity pamięcią kłamstw

Nie potrafię już marzyć

To jeszcze nie jest przeszłość

A już nie przyszłość

Zdradzona kolejnym kłamstwem

Jakby brak odwagi

Mógł odwlec poczucie winy

Ty śnisz radosna

Unoszona przez inne morze

Zapomniawszy że łódź jest dziurawa

Trwasz w zaślepieniu

Innego księżyca

Myśląc że coś odmienisz

Że łódź jeszcze płynie

To ty ją dziurawisz swoim poczuciem winy

I nie licz że życie

Da ci

ROZGRZESZENIE