OCH ...

*************

och tak dobrze jest

twoje usta mówią

rozmowa dwóch języków

tam za wzgórzem rozkoszy

jest jeszcze miejsce na pamięć

codzienność szyta różnymi nićmi

czasem się rwie jak stare płótno

z obrazu jutrzenności

ani on dobry ani on zły

a kiedy płaczesz to nie wiadomo

czy to radość czy smutek

zgaś już światło i chodź

OCZEKIWANIE

*******************

czekam na wiatr który

rozwieje wszelki ból

na odprysk fali

która nas uniesie

przez piaski pustyni

życie jak fatamorgana

mami obrazami

czy warto się zanurzyć

pożółkłe liście z życia

walają się po szufladach

niewypowiedziane słowa

dorabiają wytrych do marzeń

a ty taka sama na środku oczekiwania

DRZWI

*************

chciałbym twoje dłonie

zatrzymać na klamce

jak Rejtan bronić przejścia

za ten ostatni próg

gdzie tylko cisza

jak nóż tnie

każde skrzypnięcie drzwi

obklejam wspomnieniem

powstającą szparę

myślałem że potrafię

zatrzymać nieubłagane

drzwi już nie skrzypią

dla ciebie teraz księżyc

drogę ścieli pośród słów

zimno się zrobiło

zamknę je już

MSZA

*************

wiem objęłaś świat

swoją zachłannością

papieros rozświetla

mrok oczekiwania

za oknem szara noc

w dłoni szklanka

opowie jeszcze

jedno marzenie

ruszysz w taniec

ot lekkim krokiem

w rytm miłości

wypuścisz z rąk strzałę

głęboko wejdzie w serce

aż po płacz noworodka

patrzyłaś na mnie rano

twoja miłość jak ptak

muskała nas skrzydłami

ludzie tacy mali na dłoni

jednym ruchem strącasz

wszystkich w przepaść

jak długo jeszcze noc

będzie ci służyć do mszy

EROTYK

*************

dłonią lekko gładziłem plecy

musnąłem szyję językiem

sól smakuje podnieceniem

nie czujesz jak wchodzę

w błękit twego ciała

ręką przyciągając twoje sny

ty rozmarzona

błąkasz się po pościeli

przymkniętymi oczami

wchłaniasz wspomnienia

WYLICZANKA

*************

fotel

stół

okno

żarówka

na krześle ubranie

czasem można być człowiekiem

ze zrozumieniem

o tak czasem warto

popatrzeć w lustro

można też się z nim napić

ostrożnie by nie zalać pały

i nie zapomnieć

czasem boli

ty wiesz

za oknem cisza

z palcem na ustach

razem z zimą

piszą na szybie

nie ma kto mnie ogrzać

na moście do ciebie

kłody leżą od wczoraj

zresztą nie ma po co iść

na palcu zawiązana

czerwona wstążka

bym nie zapomniał

napić się za ciebie

twoje zdrowie

ja wiem

tak czasami trzeba

nieba nie przychylisz nikomu

nie podziękuje ci i tak nikt

dobrymi chęciami…

piekło jest w nas

czasem wychodzimy na dwór

poszukać raju

wypowiadamy życzenia

bez sensu

kupujemy wódkę

za zdrowie cudzych żon

kochanek wczorajszego dnia

rano budzimy się z nie swoją głową

wychodzimy w codzienność

gazeta w kiosku papierosy

tramwajem donikąd

jak pies gończy tropimy wspomnienie

nozdrzami szukając jej zapachu

w mijanych szybach sklepowych

czasem chciałbym być człowiekiem

DREWNIANY KOŃ

************************

stanąłem na zgliszczach Troi

oszukany przez Bogów

pogubiłem wszystkie słowa

miłość podeptana przez wrogów

z rozpaczy nabiła się na miecz

gdzieś tam na szosie donikąd

w przykusej sukni pięta ludzkości

kapłanka rozkoszy raduje zwycięzcę

czekając na swoją strzałę

w zapomnienie poszła legenda i bóstwa

codzienność jak stwór nie z tego świata

rani ciszę szelestem pieniędzy

mówię do ciebie nie słuchasz

wymarzona zaokiennym obrazem

świat nieznany czy lepszy

jutro masz już spakowane

czekasz aż wybije północ

zbierasz ze stolika bilet

na coś lepszego

to tylko złuda

Troja podarowała ci

niechcianego już konia

PRZEDSTAWIENIE

************************

nauczyłaś mnie milczenia

w spojrzeniu w geście

ty

jeszcze jedna chwila zwątpienia

stoisz na mej drodze jak wyrok

gwoździe rozsypałaś po całym świecie

nasiona mojego strachu

nie mogąc zdecydować się kiedy

wymierzysz karę powodujesz

że zanurzam się w sobie

w moim oknie zapalone światło

oszukuję siebie że już przyszłaś

czasem poruszę firanką

czy tak łatwiej jest być wolnym

spakowałem już Boże walizkę

odchodzę spod jej drzwi nie jest sama

pracowałem tak długo

zabrakło mi czasu na marzenia

czasem łatwiej jest pożegnać smutek

kochałem ciebie tak jakoś po swojemu

lubiłem kiedy wieczorami dawałaś przedstawienie

bilet wykupiony miałem każdego pierwszego

kiedy znudziła ci się rola zmieniłaś scenariusz

PODRÓŻ

*************

co wieczór podróż donikąd

z oczami wpatrzonymi w fotografię

i ten smutek że nie udało się tak całkiem

znienawidzić stąd ta kropla

cichutko jakoś tak bez zapowiedzi

patrzenie za szybę palcem wypisane

na zaparowanym imię by zapomnieć

i te rady wokół jak ćmy po nocy

bez sensu walczą ze światłem

czasem lepiej je wyłączyć

widać lepiej jak spadają gwiazdy

życzenie

i nagle pustka bo przecież

nie wróci to co było

kiedyś szedłem środkiem cmentarza

na każdym kroku jakaś śmierć

nocą nikt nie uśmiechnie się do ciebie

zdziwienie tylko i smutek

kroki wolno coraz wolniej

zanurzają się w płacz

i tylko czarny kot a może to noc

woła czy ktoś wie gdzie nasi przyjaciele

krokami mierzysz miejsca

i tylko wspomnienia wszystkich ludzi

zanurzają się w marzeniach o ciszy

i jaki napis na twarzy zakreśli smutek

CHLEB

*************

w piekarni piekarz chleb gorący wystawia na półki

lekko pukając wchodzę w jego królestwo

jaki piękny zapach ma nocny chleb

możesz być ślepcem i nie musisz widzieć

lub zamknąć oczy i poczujesz dom

jest piąta rano ulica budzi się

jakiś pies machając ogonem daje się pogłaskać

wolna dusza odprowadza cię do stacji

nie musisz go przekupywać

śpiący pociąg łamie ciszę na kilka chwil

ślepcy codzienności twarze bez łez

każdy w swoim więzieniu

nie umie przebić się do wolności

obcość jak mgła unosi smutek

porannych stukotów kół

jakby do nieba wrót

WRÓŻKA

*************

potykam się o korale twoich słów

jeszcze jeden dowód na istnienie duszy

gdzieś za rogiem wróżka

poprawia rajstopy i szuka

szklanego pantofelka

kaleczysz stopy o rozrzucony

smutek jak groch chciałabyś

słodki pocałunek na torcie

odbite usta zachłanności

W MUZEUM

****************

Pan Cogito wybrał się do muzeum w końcu jest człowiekiem

światowym kulturalnym no starej daty

nawet Europejczykiem z centrum Europy

na ścianie w kolorze żółtym może jasno żółtym wisiały dwa płótna

na obrazie ujrzał Maję kobieta rozebrana kobieta ubrana

Pan Cogito zadumał się nad pięknem nagości

biel z zielenią niewinność i nadzieja

naga prawda o ciele w ubraniu tkwiła tajemniczość

Pan Cogito usiadł i podparł się laską

pomyślał o swojej Mai

kartki kalendarza zbyt gwałtownie opadały

na szafce obok łóżka rozłożyła się medycyna

Pan Cogito pewnego dnia został sam

nie skarżyła się na nic tylko patrzyła

kiedy gwałtownie odwróciła wzrok

jakby widząc kogoś a może słysząc

Pan Cogito nie doczekał się jej spojrzenia

leżała w białej pościeli

Pan Cogito wyrzucił kalendarz

teraz wie czas nie leczy

ODLECIMY DO GWIAZD

*********************************

miałem ze sobą twój wiersz o miłości

wygrawerowałem go w pamięci na wieczność

ty każdego dnia wyrywałaś jeden wers

bolało okrutnie kiedy paznokciem skrobałaś

niepowrotność przeżytych chwil

uzbroiłem armię by walczyć z tobą

nikt nie został przy życiu

słowa łamały się podczas tortur

wydawały mnie każdą łzą na twarzy

szkło zaczęło mówić przechodząc na twoją stronę

wróg z lustra śmiał mi się w nos rozbiłem mu go

siedem lat nieszczęścia zawyrokował sąd

nie piszę już wierszy oszukały mnie słowa

jak ślepiec macham rękami przed sobą

za każdym razem wznoszę mur

myślę że kiedy wszyscy ludzie przestaną marzyć

grabarz przestanie kopać groby wszyscy ubierzemy skrzydła

i odlecimy wprost do gwiazd

LIST NA SZYBIE

********************

deszcz za oknem przyczepił do szyby twój list

a może to były moje łzy

zegar w kącie liże swoje rany

wskazówki z połamanym kręgosłupem

nie wytrzymały zderzenia z rzeczywistością

zniszczyłaś równowagę

pomiędzy moją ziemią i niebem

odwracając się plecami

noc biegła za tobą

razem z moją rozkoszą

zmęczone zostały daleko w tyle

z nadzieją że może kiedyś

DRZWI DO JUTRA

*************

na murze drzwi do jutra

czy ktoś ma klucze

kolejka z raju do marzeń

zdziwienie że go zgubiono

jedni siedzą i płaczą

inni z wielkimi oczami ze strachu

miotają się w tej klatce

jakieś dziecko wykrzykuje

kto ma wytrych

nikt go nie słucha

kiedy otwiera drzwi

wszyscy milkną

niewinność znika za bramą

ktoś ją cicho zamyka

SMUTNY WIERSZ

*********************

moje wiersze są smutne

może dlatego że przewieszone

przez ramię starości

nie mają już siły na szaleństwo

lub znudzone codziennością

nie łakną niczego więcej

kto je wie

kiedyś śpiewałem bluesa na strychu

tuląc się do zapomnienia lub

wykrzykując na dworcu autobusowym

wróć do mnie

chyba na próżno

moje wiersze czasami ożywają

i lekko podrygując zanurzają się w bluesie

kiedyś miałem całe pięć złotych

na jedno piwo i małe frytki

kolega grał na harmonijce

ktoś rzucił monetę może dwie

o jaki piękny stał się świat

miałem spojrzenie pełne

twoich ust i rąk

niebiesko jest zawsze wtedy

gdy zagryzasz swoje wargi

zazdrosny zegar biegł tak szybko

by odebrać mi twój uśmiech

za twoimi plecami obiecałem mu

połamać wskazówki

zemścił się okrutnie

opóźniając nasze spotkanie

patrzył szyderczo gdy nie przyszłaś

przestraszona moją zaborczością

niebo nadal jest kolorowe

NA SKRAJU

*************

tam na skraju jutra

gdzie widnokrąg twego słowa

gasi wieczorną obojętność

zbuduję most

ty lekkim krokiem

wkroczysz w moje wnętrze

tak dogłębnie

zerwiesz codzienność

wydrapując językiem na sercu

swoje imię

rany się zasklepią

pozostanie wspomnienie

JAK NA DŁONI

********************

tam na dłoni

na jej koniuszku

serdeczności

ja ślepiec płaczę

czuję przez sen

jak moje łzy

płyną do morza

w jesienny liść

złożę marzenia

i z wiatrem

puszczę na wodę

może jeszcze dzisiaj

odwiedzę bar na rogu

tak by już się nie bać

własnego straconego wiersza

piórem zerwanym na gwałt Aniołowi

napiszę donos na siebie

sam wydam wyrok

kiedy przyznam się do winy

wiersz wrzucę do pieca

kominem wzleci do ciebie

a ja

tam na dłoni

na jej koniuszku

dokończę żywota

ITAKA

*************

Chciałbym jeszcze ten raz podążyć do Itaki
Zanurzyć dłonie w złote pola letniego czasu
Kiedy marzenia są jeszcze bez bagażu wspomnień
A może pewnego dnia jak ptak powróci wczoraj
By usiąść na mym ramieniu bez trwogi i bólu

MARZENIE

*************

marzenie

jej uśmiech w lustrze

gdy odchodzi noc

miłość

krzyk pełzający po ścianach

moich pleców

życie

głośno wypowiedziane

tak

SPACER

*************

Pan Cogito

idzie przez park

liście szeleszczą

jakby cicho mówiły

wsłuchany w ten szept

Pan Cogito przystanął

on wie cisza musi chwilę potrwać

jak Anioł tam na obrazie w muzeum

w czterech ścianach prawdy absolutnej

kiedy bat opada na nagie plecy

za rogiem szafy skryły się boginie

jedna piękniejsza od drugiej

Pan Cogito umie je nazwać

Zadaje sobie w cichości pytanie

w pustym korytarzu przeszłości

czy odpowie nam echo przyszłości

zdziwienie jak napis na grobie

ile waży jedno słowo w powietrzu

czasem kiedy otwierają się drzwi

wypada potok na szary bruk

Pan Cogito nauczył się stąpać ostrożnie

CZY TY

*************

czy ty

jeszcze jedno słowo

w rzece niekończących się łez

czy ty

ostatni pocałunek Judasza

tuż przed rozdarciem życia

czy ty

zawieszony na drzewie

obraz ostatniej posługi

czy ty

z wywróconym na drugą stronę

własnym sumieniem

czy ty

zatrzymany w czasie

nieprzemijający obraz rozkoszy

czy ty

w ogrodzie gdzie jak wszyscy

stajesz w kolejce po jeszcze jeden dzień

czy ty

wpatrzony w samotną noc

nie masz już tego wszystkiego dość